از آغاز سال جاري پيش‌بيني‌ها بر اين امر استوار بود كه: افغانها بهار خونيني را به همراه خواهند داشت. اين پيش‌بيني‌ها درست در آمده و طي سه ماه شاهد خونين‌ترين رخدادها و حوادث در كشور بوده‌ايم. ناتواني نيروهاي پوليس و اردوي ملي سبب گرديده تا طالبان با استفاده از اين فرصت در بيشتر نقاط كشور حوزه عملياتي خود را گسترش بخشد.

اين حملات زماني نگران كننده شد كه چند ولسوالي در ولايت‌هاي ارزگان و فراه براي مدتي به تصرف طالبان در آمد و بدتر از آن در ولسوالي پنجوايي قندهار شاهد يك جنگ تمام عيار با استفاده از وسايط زميني و هوايي بوديم. با آنكه نيروهاي ائتلاف از هر كشور يكي از ولايت‌هاي ناامن را در اختيار گرفته‌اند، اما تا كنون در ولايت‌هاي چون زابل، ارزگان، قندهار و هلمند از نظر امنيتي كدام تغيير به چشم نمي‌خورد.

ناامني‌هاي اخير سبب تحركات و تلاش‌هايي در سطح داخلي و بين‌المللي گرديده تا باشد كه در پرتو همكاري و راهكارهاي مناسب به معضل ناامني خاتمه بخشد.

طرح افزايش نيروهاي پوليس و اردوي ملي از سوي مقامات داخلي و افزايش نيروهاي خارجي از نُه هزار به شانزده هزار و حتي تا نوامبر سال جاري به بيست و يك هزار نفر نشان از توجه و اهميت دادن به مسايل امنيتي در كشور مي‌باشد. ايالات متحده آمريكا نيز در پي‌ناامني‌هاي اخير در كشور مي‌گويد: نيروهاي امنيتي افغان و خارجي با آمادگي هرچه بيشتر امنيت در مناطق ناآرام افغانستان فعاليت مي‌كنند و مخالفان دولت با راه اندازي حملات‌شان توانايي رويارويي و مقابله را ندارند.

هم اكنون نيز عملياتي به منظور نابودي و از بين بردن پايگاه‌ها و مراكز تجمع مخالفين دولت در مناطق جنوبي آغاز گرديده است. ولي آيا اين حملات در تأمين امنيت كمك خواهد كرد؟ و آيا برخوردهاي نظامي يگانه راهكار در حل معضل امنيتي به شمار مي‌رود؟ اگرچه دولت هم اكنون پروسه‌ي تحكيم صلح را نيز در دست دارد. اين پروسه كه از سوي حضرت صبغت‌الله مجددي رهبري مي‌گردد، زمينه‌اي بازگشت صدها تن از سربازان طالب را فراهم كرده است، اما برخي ديگر وجود چنين طرح را براي صلح در كشور و كاهش خشونت‌ها ناكافي مي‌دانند. به باور برخي از كارشناسان در پروسه‌ي تحكيم صلح كساني مي‌پيوندند كه از هيچگونه نقش و كارايي در امنيت و عدم امنيت برخوردار نمي‌باشند. اين كميسيون تنها يك منبع خوب براي دريافت پول مي‌باشد كه بخش عمده‌اي توسط اعضاي رهبري اين كميسيون حيف و ميل مي‌گردد. اما برخي ديگر بر اين باورند كه طالبان در سايه‌ي طرح كميسيون تحكيم صلح تحت حاكميت دولت پناه گرفته است، اما در واقع عملاً در سازماندهي و هماهنگي، براي طالبان نقش دارند. به باور اين عده طالبان هم اكنون با استفاده از طرح كميسيون صلح بستر مناسب از آرامش را به دست آورده، اما در واقع آنان از آرمان‌هاي طالباني‌اش هرگز دست برنداشته و هميشه در صدد و فكر تخريب، ترور، ناامني و زمينه‌سازي براي ورود مجدد طالبان مي‌باشند.

به نظر مي‌رسد كه رويكرد به نظامي‌گري از سوي دولت جز واكنش پرخاشگري، و انتقامجويي چيزي ديگر را به همراه نخواهد داشت. مقابله با طالبان و ايجاد فضاي امن صرفاً از مجراي نظامي قابل حل نخواهد بود.

اگر دولت نتواند در عرصه‌ي مبارزه با فساد اداري، رشوه ستاني، حل معضل بيكاري، فقر، تبعيض، اجراي قانون… موفق شود، طبيعي است كه بر سيلي لشكر مخالفان افزوده خواهد شد. اما اگر بتواند به معضل‌هاي ياد شده، پاسخ روشن عملي و قناعت بخش ارايه نمايند. در آن صورت است كه زمينه‌هاي حضور طالبان را از ميان مردم سلب نموده است. بنابراين تداوم نظامگري و اتكا به نيروهاي مسلح خارجي براي حفظ لقب و تأمين امنيت در دراز مدت مشروعيت مردمي نظام را نيز زير سؤال قرار خواهد داد. از همين جهت است كه دولت بايد زمينه‌هاي اعتماد مردمي را بيشتر و بهتر سازد و آنگاه است كه مردم خود با حمايت از نظام مورد قبول و مشروع در صدد دفاع برآمده و نقشه‌هاي مخالفين را برآب خواهند كرد، در غير آن به هيچ وجه نمي‌توان با راه اندازي عمليات‌هاي نظامي با عناوين يورش كوهستاني، شير كوهستان و شير صحرا اميدوار بود