روابط ایران و طالبان پس از نه سال
9 سال پیش در چنین روز هایی مزار شریف شاهد رویداد های خونینی بود. در این ایام، مزار شریف به تصرف طالبان در آمد و صحنه های خونینی از کشتار، بیرحمی، و قساوت به نمایش گذاشتند. یکی از رویداد های مهم در این شهر کشتار مقامات عالیرتبه ایرانی بود که در کنسولگری این کشو رپناه گرفته بودند. سردار ناصری از چهره های بر جسته نظامی سپاه پاسداران و مجید ریگی از شخصیت های امنیتی ایران از جمله کسانی بودند که در تصرف مزار بدست طالبان به قتل رسیدند. هر چند گمانه های زیاد در مورد برخی حلقات از جمله عوامل پاکستان و مجاهدین خلق ایران در این حادثه مطرح شد، اما ایران طالبان را مسوول کشتار شهروندان خود دانسته، و با لشکر کشی در سر حدات دو کشور در صدد انتقامجویی از طالبان بر آمدند. سرازیر شدن بیش از دو صد هزار سرباز در مرز های افغانستان و آهنگ جنگ، و رجز خوانی ها نشان از عزم جدی ایرانیان برای یک جنگ تمام عیار با طالبان داشت. در همان زمان رسانه های جناح راست ایران با این شعر: که " بیا بریم به مزار ملا مامد جان" در تشویق جنگ می‌کوشیدند.
ایران در آن زمان تنها نگرانی شان از امریکا بود که مبادا درصورت حمله این کشور به افغانستان مورد تهاجم امریکا قرار گیرد.
در این رابطه تلاش های محمد خاتمی رییس جمهور وقت ایران را نیز نمی توان نادیده گرفت. وی کوشید تا جناح تند رو و طرفدار جنگ را از در گیری با طالبان منصرف سازد. ایران در 9 سال قبل در همسایه گی با دو کشور کاملا متخاصم قرار داشت. رژيم عراق با هشت سال جنگ و طالبان به عنوان یک گروه مخالف با رژیم ایران در حال قدرت گیری و پیروزی های پی درپی ایران را نگران ساخته بود.
قتل شهروندان ایرانی در مزار شریف اوج خصومت و کینه ی طالبان را نسبت به ایران نشان داد. اکنون 9 سال از این رویداد سپری شده است و در هر دو کشور همسایه ایران تغییراتی زیاد بوجود آمده است. رژیم صدام سرنگون شده و شخص وی به حکم محکمه کشور عراق حلق آویز شد. در افغانستان نیز حکومت حامد کرزی از روابط خوب با ایران بر خوردار می‌باشد. اما اکنون نگرانی عمده ایران ا زحضور نیروهای امریکا در عراق و افغانستان می‌باشد. ایالات متحده امریکا در هر دو کشور ایران را متهم به مداخله نموده و نقش آن را در نا امنی ها موثر می‌داند. باز داشت پنج دیپلومات ایرانی در عراق و اتهامات و ارده مبنی بر ار سال سلاح برای طالبان بار ها از سوی مقامات غربی تاکید شده است. ایران با توجه به دشمنی دیرینه که با امریکا دارد در تلاش است تا با استفاده از هر حربه ای دشمنان خود را زمین گیر نماند.
با توجه به اشتراکات ایران، طالبان، و القاعده در ضدیت با امریکا احتمال آن می‌رود که روابط تیره ایران با این گروه در سایه اشتراکات موجود بهبود یافته و در همسویی مشترک علیه امریکا به مقابله بر آیند. در درون ایران نیز جناح های وجود دارند که از همفکری قوی با طالبان بر خور دار می‌باشند اعلام آقای دری نجف آبادی وزیر سابق استخبارات مبنی برتشکیل حکومت طالبانی در ایران از نمونه های عینی است که می‌توان به آن اشاره کرد. بهر حال پس از 9 سال یخ های بی اعتمادی میان طالبان و ایران آب شده و در یک فصل جدید از همکاری و همسویی قرار گرفته اند.
محور این همسویی دشمن مشترکی بنام امریکا است که هم اکنون در عراق و افغانستان حضور دارد.

گروگانها در افغانستان، مذاکره در پاکستان
باگذشت بیش از دو هفته، ازگروگان گیری اتباع کوریای جنوبی، هنوز کدام راه حلی برای رهایی آنان بوجود نیامده است. به نظر می‌رسد که طالبان با گروگان گرفتن این افراد در صدد آن اند تا به امتیازات سیاسی، باجگیری، و تامین خواسته های شان در مورد رهایی چند تن از افراد بلند رتبه شان دست یابند. برخی کارشناسان و مقامات حکومتی نقش دستگاه های استخباراتی منطقه را در این حادثه مهم دانسته و معراج الدین پتان والی ولایت غزنی بطور مشخص از سازمان استخباراتی پاکستان و نقش آن در این گروگان گیری یاد کرده است. تلاش برای رهایی این گروه از سوی حکومت افغانستان، و هیات های اعزامی از سوی کوریای جنوبی تا کنون به کدام نتیجه ای نرسیده است. این گروگان گیری در حالی صورت می‌گیرد که آقای حامد کرزی هفته ها پرکار و سرنوشت سازی را در پیش رو دارد. سفر رییس جمهور کرزی به ایالات متحده امریکا و برگزاری جرگه امن منطقوی از مسایل مهم است که امکان دارد تحت شعاع جنجال بر انگیز گروگان گیری قرار گیرد. هر چند حکومت افغانستان تجربه تلخی از گروگان گیری اتباع ایتالیایی در کشور دارد بطوریکه معامله برای رهایی آنان سبب انتقاد های جدی شد از همین جهت است که این بار با احتیاط تمام و دقت موضوع را دنبال و د رصدد راهکار هایی است که زیان آن برای حکومت حد اقل باشد بر اساس خبر های رسیده طالبان بر اصل گفتگو با مقامات کوریایی موافقت نموده اند، اما تا هنوز بحث بر سر محل مذاکره ادامه دارد. اینکه سر انجام این ماجرا چه خواهد شد و چگونه خاتمه خواهد یافت در روز های آینده مشخص می‌گردد اما چیزی که بیش از همه قابل دقت و توجه می‌باشد تلاش های است که از مجراها و کانال های گوناگونی برای رهایی گروگان ها صورت می‌گیرد. حکومت افغانستان در آغازین روز های گروگان گیری، آقای وحید الله مجددی از کمیسیون تحکیم صلح را ماموریت داد تا در همکاری با چند تن از وکلای پارلمان که سابقه کاری با طالبان را داشته اند موضوع را بررسی و فیصله نمایند. سفر ملاسلام راکتی وانجنیر خیال محمد حسینی در غزنی بدون کدام نتیجه ای همراه بود هر چند آقای خیال محمد حسینی در باز گشت از غزنی راه حل را به تامین خواسته های طالبان دانسته و خواستاری رهایی 8 تن از طالبان در بند حکومت شدند ولی حکومت افغانستان تا کنون به این خواست پاسخ مثبت نداده اند حکومت کوریای جنوبی در تلاش برای رهایی اتباع شان هیات هایی را موظف ساخته اند تا از نزدیک قضیه را مورد بررسی قرار دهد. هم اکنون سفیر کوریای جنوبی در افغانستان ماموریت یافته تا با طالبان از نزدیک مذاکره نمایند. کوریای جنوبی برای رهایی اتباع شان به هر وسیله ای متوسل شده است. سفر نماینده خاص رییس جمهور کوریای جنوبی و مذاکره با مولا نا فضل الرحمن پدر معنوی طالبان د رهمین راستا صورت گرفته است.
بر اساس خبر های که از سوی تلویزیون خصوصی" او. آر. وای1" نشر شده است. "بیک چانگ چن" نماینده رییس جمهور کوریا در دیدار با مولافضل الرحمن گفته است: "مسوول نیرو های خود را پیش از برنامه اعلام شده از افغانستان خارج خواهد کرد. "اینکه مولانا فضل الرحمن چه نقش می‌تواند د راین ماجرا بازی نماید هنوز روشن نیست اما نقش انتخاب وی بعنوان یک گزینه مناسب از سوی کوریایی ها نشان می‌دهد که چهره های معنوی طالبان، در بیرون از کشور بوده و هنوز هم در تصمیم گیری های مهم گپ اول را می‌زنند. بدون تردید گفته های نماینده خاص کوریا مبنی بر اخراج سر بازانشان یک پیروزی بزرگ برای کسانی است که همواره بر خروج این نیرو ها تاکید کرده اند. به نظر می‌رسد که طالبان با این گروگان گیری ها به یکی از اهداف خود مبنی بر اخراج نیروهای نظامی کشور های خارجی نزدیک می‌شوند. با آنکه مولانا فضل الرحمن همواره درتماس با طالبان بوده، و برای این گروه نیرو، امکانات و لابی گیری سیاسی می‌کند، اما در دیدار با هیات کوریایی می‌گوید: دسترسی به طالبان کاری دشوار است. اما از طریق رسانه ها از آن ها تقاضا می کنیم که شهروندان کوریای جنوبی را آزاد کنند"
آقای فضل الرحمن در این دیدار میان اتباع کوریای جنوبی و نیرو های کشور های خارجی مستقر در افغانستان تفکیک قایل شده گفته است: "اتباع گروگان گرفته شده کوریایی برای همکاری های انسان دوستانه به افغانستان آمده بودند و ارتباطی میان آن ها با کشور های متجاوز غربی وجود ندارد" با این گفته ها بخوبی در می‌یابیم که ادبیات آقای فضل الرحمن با طالبان نسبت به نیروهای خارجی درافغانستان یکسان بوده و هر دو از آن ها بعنوان "متجاوز" و"اشغالگر" نام می‌برند. با توجه به موضوع گیری های تعدادی از رهبران مذهبی پاکستان در قبال طالبان بخوبی روشن می‌شود که هیات کوریای جنوبی در انتخابات گزینه های خود برای مذاکره بسیار با دقت و واقعبینانه عمل کرده است. پاکستان طی چند سال گذشته همواره در نقش نمایندگی سیاسی برای طالبان کار کرده است و در بیشتر مذاکرات سیاسی برای نقش طالبان در معادلات سیاسی، و سهم گیری آنان در قدرت شناسایی آنان در قدرت بعنوان یک گروه سیاسی از سوی جامعه جهانی تاکید نموده است. با توجه به برگزاری جرگه امن، بیشتر کارشناسان بر این باور اند که سازمان استخباراتی پاکستان شکار مناسبی را انجام داده و در سایه آن می‌تواند در جریان جرگه امن برای طالبان دست آورد خوبی را نصیب گردد. لحن آرام مسولان جرگه امن منطقوی در مورد طالبان و تفکیک آنان به "خوب" و "بد" نشان از نوع زمینه سازی برای مشارکت و مشروعیت بخشیدن به این گروه دارد. این حرکت هم اکنون بطور سازمان یافته از سوی حلقات معین دنبال می‌گردد.
در کنار تلاش های دیپلوماتیک برای رهایی شهروندان کوریایی نظریه های نظامی نیز مطرح گردیده است. مقامات افغانستان طی چند روز گذشته با نشر اوراقی به مردم ولایت غزنی هشداد دادند که برخی مناطق را تخلیه نمایند. در همین حال"ریچاردبوچر" دستیار وزیر امور خارجه امریکا گفته است: " احتمال استفاده از نیروی نظامی برای تحت فشار قرار دادن طالبان وجود دارد." وی د رادامه گفته است: باید از هر اقدامی برای فشار آوردن بر طالبان به منظور آزاد کردن گروگانها استفاده کرد."اما کوریای جنوبی که شهروندان شان در بند طالبان قرارد ارند مخالف این نظر یه بوده و گفته است که:" کوریای جنوبی هر گونه اقدام نظامی برای آزاد ی ربوده شدگان را منتفی می‌داند." آنچه که در این جریان مورد سوال است نقش کمرنگ حکومت افغانستان می‌باشد. هم اکنون عملا حکومت آقای کرزی به حاشیه رانده شده وطالبان صرفا با مقاما کوریایی مذاکره را مطرح می‌کند، کشور کوریا نیز بجای کمک از حکومت افغانستان به منابع بیرونی مانند مولانا فضل الرحمن متوسل می‌گردد. استعفای آقای وحید الله مجددی رییس هیات اعزامی حکومت افغانستان برای مذاکره با طالبان نشان داد که حکومت د راین مورد موفق نبوده است چیزی که بازهم جالب به نظر می‌رسد این است که در حالیکه گروگانها در افغانستان قرار دارند، مذاکره برای رهایی آنان در پاکستان صورت می‌گیرد.

مبستگی با نويسندگان، روزنامه نگاران و روشنفکران ايران در مقابل سانسور و خشونت

يكشنبه 5 اوت 2007

آزاد انديشان!

در ايران سرکوب و سانسور نويسندگان، روزنامه نگاران و روشنفکران دگر انديش به اوج خود رسيده است. هر روز خبر ناگوار زندانی شدن، شکنجه و صدور حکم اعدام شنيده می شود.

ما جمعی از نويسندگان، روزنامه نگاران و روشنفکران دگر انديش افغانستان، ضمن بيان نگرانی از وضع موجود، همبستگی خود را با همکارانمان اعلام می کنيم و از حکومت ايران، خواهان آزادی بی قيد و شرط تمام قلم بدستان و روشنفکران و پايان دادن به هرگونه سانسور، ارعاب و خشونت هستيم.

1: رهنورد زرياب – نويسنده

2: گلالی حبيب – روزنامه نگار و فعال حقوق زنان

3: جاويد فرهاد – شاعر، نويسنده و روزنامه نگار

4: کامران ميرهزار – شاعر، نويسنده و روزنامه نگار

5: پرتو نادری – شاعر و روزنامه نگار

6: رزاق مامون – نويسنده و روزنامه نگار

7: خالد نويسا - نويسنده و روزنامه نگار

8: سميع حامد – شاعر

9: قسيم اخگر – نويسنده و روزنامه نگار

10: سنجر قيام - روزنامه نگار

11: يونس طغيان – پژوهشگر

12: محب بارش – شاعر

13: صديق الله توحيدی – روزنامه نگار

14: ثريا پرليکا - فعال حقوق زنان

15: صفيه ميلاد – روزنامه نگار

16: سنجر سهيل – روزنامه نگار

17: حسين مرتضوی – روزنامه نگار

18: حسين معين – نويسنده و روزنامه نگار

19: روح الله بابکرخيل – روزنامه نگار

20: حميدالله عبيدی - نويسنده و روزنامه نگار

21: فرشته حضرتی - روزنامه نگا