مناقشه اي ايران و امريکا زماني خطرناک و تهديد کننده گرديد، که احمدي نژاد رئيس جمهور ايران دست يابي کشورش را، به سوخت اتومي رسما اعلام  کرد .اين اعلام درست زماني صورت گرفت، که قرار بود آقاي البرادعي رئيس اژانس به ايران سفر نموده و از سوي ديگر اعضاي شوراي امنيت نيز روي اين دوسيه بحث نمايند . تلاش هاي ديپلوماتيک براي حل اين مشکل تا کنون به نتيجه اي نرسيده است. و اگر چه ايران و امريکا از سال 1357 تا کنون بطور مداوم در ضديت و مناقشه قرارداشته و هر يک ديگري را متهم و مقصر مي داند . ايران، امريکا را متهم به دخالت در امور داخل ، حمايت از گروههاي نا راضي ، حمايت از کشور عراق  در جنگ با ايران ، ومسدود نمودن سرمايه هاي ايران دربانک هاي امريکا مي کند . در مقابل ، امريکا  ايران را در دليست سياه قرارداده و اين کشور را متهم به نقض حقوق بشر ، تلاش در جهت صدور انقلاب و حمايه از گروه هاي بنياد گرا و تروريزم مي نمايد . اين نگراني ها از سوي امريکا زماني بيشتر شد که ايران رسما به كشور هاي  توليد كننده  سوخت اتمي پيوسته است. تلاش امريکا و هم پيمانانش  هميشه براين استوار بوده است که مانع دست يابي ايران به سوخت اتمي گردد. تلاش احمدي نژاد رئيس جمهور ايران  بنا بر گفتگو با کشور هاي غربي و اعلام رسمي وي که : حاضر است بغير از اسرائيل با هر کشور ديگر مذاکره کنند نشان از انعطاف پذيري اين کشور براي حل معضل جاري مي باشد . اگر چه امريکا  و سرمنشي سازمان ملل متحد نيز  در صدد  جستجو راه هاي  منطقي  و اصولي  تلاش مي  ورزند  اما تاكنون به اين مهم است نيافته  اند.

اعلام وزير خارجه افغانستان آقاي داكتر اسپنتا براي ميانجگري ميان ايران و غرب از چند زاويه  قابل تحليل  وبررسي  است:

۱-  بدون  تديد هر نوع  جنگ، بي نظمي،  وتشنج  در منطقه پيامد هاي خاص ومستقيم  خود را روي كشور  ما خواهد داشت. افغانستان بعنوان يك كشو ر همسايه  با مرز هاي طولاني  ا ز وضعيت  پيش آمده  ميان ايران  وكشور هاي غربي  اظهار نگراني  مي كند.

 زيرا  هر نوع جنگ در كشور همسايه، سبب خواهد شد كه عوارض وپيامد  هاي آن متوجه  كشور ما  نيز باشد. اين در حالي است كه افغانستان پس  ازتوافق بن  و با مساعي  كشور هاي دوست تجربه هاي نوين  ازحكومت، قانون ومشاركت  مردمي را كسب مي كند. بر همين  اساس هرنوع جنگ  كه دامنه هاي  آن مناطق  مختلف  را خواهد گرفت،  بر روند وضعيت  موجود تاثير مستقيم  خواهد گذاشت. بنا براين  وظيفه اي كشور  و مقامات  ما در جهت ايجاد فضاي  صلح و گفتگو  ناشي از درك و آينده نگري دستگاه  ديپلوماسي  ما دارد.

 ۲-   اظهارات  داكتر اسپنتا   از اين زايه  قابل تامل وپرسش است كه آيا  طرف  هاي درگير به كشور  افغانستان به عنوان يك نيروي  قابل اعتماد  و بي طرف  توجه خواهد كرد؟

 با آنكه وظيفه  اي ما است  كه در اين شرايط  اصل بيطرفى، مصلحت اساسي و منافع  ميهنى را در اولويت قرار داده،  امانگراني  ايران اين  است كه از كشور هاي افغانستان، عراق،  اسياي  ميانه مركزي و حوزه خليج   فارس بعنوان پايگاه  هاي  عملياتي  عليه ايران استفاده  خواهد شد.

  حضور نيروهاي  غربي  در كشور ما  وحمايت  مستقيم  امريكا  از دولت افغانستان  سبب مي گردد  تا ايران  نتواند به اقدام افغانستان  خوشبينانه نگاه  نمايد. اين درحالي است كه در ميانجگري  اصل جلب  اعتماد طرف  ها به عنوان  يك  اصل و فكتور  مهم به شمار  مي آيد.  ايران هم اكنون از اوضاع عراق  و افغانستان  بشدت  نگران است. زيرا اين كشور از وجود و حضور نيروهاي  امريكا در نوار مرز هاي  خود هميشه بعنوان يك نگراني  ياد كرده است و بر همين  اساس هيچگاه  به افغانستان  نيز بديده يك كشور قابل  اعتماد نگاه  نخواهد كرد.  اين  نوع بدبيني  سبب  مي گردد كه شانس  آقاي  اسپنتا  براي ميانجگري  به حد اقل  برسد

۳-  سوال اساسي  ديگر اين است كه آيا دستگاه  دپيلوماسي كشور ما از اين توامندي  برخوردار  است كه در اين نوع تحولات نقش افريني   نمايد؟

 به نظر مي رسد كه وزارت   خارجه بيش از هر چيز  ديگر نياز  به بازسازي  و نوسازي  در ساختار  خود دارد  و جود يك  فرد تحصيل كرده   با توانمندي  هاي خاص وتجاربي كه از طي چند سال  فعاليت در عرصه اي  ديپلوماتيك  دارد اين اميدواري  را خلق  كرده  كه و زارت خارجه   كشور از سردرگمي  سياسي بيرون  آمده  و با ا ستراتيژي  فعال  وروشن  در عرصه هاي بين المللي  و منطقه  اي عرضه اندام  نمايد.

  بنا بر اين از آقاي سپنتا  انتظار مي رود كه در تعريف  افغانستان  نوين براي كشور  هاي  جهان و دفاع  از حقوق  خواسته ها، اهداف، و آرمان  هاي مردم ما بعنوان  يك رسالت  ميهني  در دستور  كاري خود قرار داده  و باتوجه  به توانمندي  اكادميك وي تغييرات  ا ساسي وبنيادين  را در دستگاه  سياسي كشور  شكل بخشيده و آنگاه  است كه مي توان در سايه  يك دستگاه  توانمند  سياسي در هر عرصه  اي با موفقيت  و كار آيي  ابراز  وجود نمايد در غير آن  با اين  وضع، افغانستان  از   توانمندي  لازم  در يك نقش مثبت  و تاثير  گذار بر خوردار   نخواهد  بود.

 

 

درحاليكه مقامات  مسوول در پروسه جمع آوري  سلاح  در قالب  برنامه هاي داياك  و دي دي آر  از جمع آوري  سلاح  سخن مي گويند اما اسدالله وفا والي كنر از  ايجاد شبه نظامي قومي  در اين ولايت  خبر داده است. با توجه  به نا امني هاي كه از سوي افراد  مسلح  در مناطق  گوناگون  صورت مي گيرد و با تجارب  از دوران حاكميت  داكتر نجيب الله  و رويكرد آن به مليشه  سازي، آيا اقدام ا خير درجهت  تامين امنيت  يك راهكار مناسب  به شمار مي رود؟

در همين  رابطه تحليل زير  ارايه مي گردد:

۱-  كشور ما  طي سه دهه جنگ، بيشترين  قرباني  وصدمات  را از ناحيه گروپ  هاي مسلح و غير مسوول متحمل  شده است. تلاش دولت باهمكاري  كشور هاي كمك كننده اين اميدواري را  خلق كرده تا با جمع آوري سلاح زمينه اي زنده گي  همراه با آرامش  در كشور فراهم گردد وجود گروپهاي غير مسوول  هم اكنون نيز باعث بي نظمي، سرقت،  با جگيري،  ونا امني گرديده  وعلرغم  برنامه هاي داياك و دي دي آر  هم اكنون خبر ها  ازوجود  هزاران  گروپ غير مسوول  حكايت  دارد. به گفته  مقامات  جمع آوري  سلاح  وضعيت  خلع سلاح  در برخي ولايات رضايت بخش نبوده  وهمين امر در ايجاد  نا امني هانيز كمك مي كند. با اين همه اين پرسش مطرح است كه مقامات مسوول  در ولايت كنر بر اساس كدام  ضرورت  به مليشه  سازي روي آورده  ودر ايجاد و تقويت آن اقدام مي كنند؟ آيا اين  گروپ  در كنار ده ها گروه مسلح ديگر در تشديد نا امني ها، باجگيري وتصادمات  داخلي كمك نخواهد كرد.

۲-  داكتر نجيب الله  نيز درآخرين  دوره حاكميت سياسي  خود به مليشه  سازي اتكا نموده و با اين طرح  سعي كرد جبهه  هاي  نيرومند قومي را در برابر حملات  مجاهدين  ايجادنمايد.

در همين  راستا  افراد قدرتمندي   از اقوام  مختلف  همانند جنرال  دوستم، عصمت مسلم، جنرال  خدا داد هزاره و .... باايجاد گروپ هاي مسلح با عناوين قومي،  بجاي كمك  به تامين  امنيت و وحدت ملي، سبب  ايجاد  چند گانگي  قدرت شده  كه باخواسته  هاي مشخص  قومي،  مذهبي ولساني  تبارز  كردند. مليشه سازي در عصر نجيب  بجاي كمك  به امنيت، خود به ابزار هاي خطر ناك  در راستاي  سياست هاي  قبيله گرايانه اي تعدادي از رهبران تبديل گرديد. بنابر اين  مليشه سازي  علاوه بر اينكه نتوانست  دربقاي حاكميت داكتر نجيب الله كمك  كند باعث آسيب پذيري هسته هاي اصلي مقاومت وي گرديد. جدايي جنرال دوستم از  بدنه اي قدرت و پيوستن افراد  چون جنرال مومن، حسام الدين، سيد منصور نادري درشمال كشور در نهايت به ضعف وسقوط دولت داكترنجيب الله منجر گرديد. درشرايط امروز نيز رويكرد به مليشه  نتيجه اي جز وضعيت  داكتر نجيب الله را  به همراه نخواهد د اشت اين سياست سبب خواهد شد 

كه قوماندانان سابق  ضرورت  ايجاد  مليشه را در ديگر  ولايات نيز مطرح  نمايند و از سوي ديگر  اين اقدام در جنوب حساسيت هاي خاص خود را  در مناطق شمال، مركز و حوزه جنوب غرب  به همراه خواهد داشت. بدون  ترديد  تداوم  اين سياست سبب خواهدشد كه رهبران  ووزيران نيز پست هاي  سياسي  خود را  رها كرده  و درشمال، مركز وجنوب غرب به ايجاد گروپ هاي مليشه وتكرار  دوران د هه  هفتاد خواهند پرداخت.

  از سوي ديگر اين  اقدام با سياست جمع آوري  سلاح  دولت مغايرت  داشته و باعث خواهد شد كه ديگران  كمتر به تحويل دهي امكانات  نظامي شان  حاضر گردند.

 ۳-  آقاي وفا گفته  بود كه  براي هزار  نفر مليشه ماهانه مبلغ (۴۰۰۰ ) افغاني  پرداخت مي گردد. آيا بهتر  نيست كه اين امكانات  صرف تجهيز  و بالا بردن ظرفيت  درپوليس  و اردوي ملي  شود؟ وآيا باوجود پوليس  واردوي   ملي ضرورت  به گروپ هاي مليشه  احساس مي شود؟ از سوي ديگر همين  حالا درخيلي موارد  ميان اردو و پوليس ملي  تصادمات زياد اتفاق  ميافتد.

 آياشكل گيري  مليشه  و نبود تعريف  مشخص   از حوزه  اي عمل آن، سبب بر خوردهاي نظامي با گروه هاي قانوني  و مسوول  در تامين امنيت نخواهد  شد؟ به نظر مي رسد كه اقدام  اساسي  تجهيز  پوليس و اردوي ملي  است كه هم از صلاحيت  قانوني  برخوردار  اند و هم عوارض منفي  ديگر را  به همراه  ندارد.  اگر عده اي مي خواهند با ايجاد  مليشه  مردم را در تامين امنيت سهيم  سازند  به نظر مي رسد كه با اين  كار مشكل مشاركت مردم  حل نخواهد شد دولت بايد در گام نخست  اعتماد لازم رادر ميان مردم ايجاد  نموده و با بر قراري  ا ين ارتباط  طبيعي  است كه مردم از دولت منتخب خود حمايت خواهند كرد. امروز دربرخي  موارد مشكل ا ساسي اين است كه خانه هاي  مردم به لانه هاي طالبان تبديل شده و در برابر حملات و مكتب  سوزي ها مردم با بي تفاوتي برخورد مي  كنند.

اگر دولت  بتواند اعتماد وحمايت  مردم را از آن خود  نموده بدون شك هيچ گروهي موفق  به خرابكاري و حملات  عليه مراكز و موسسات  دولتي نخواهد  شد. امروز  بجاي مليشه سازي   بهتر است  كه راهكار هاي مناسب سنجيده شود كه در پرتو آن  مردم با آگاهي و حمايت  معنوي حافظ وپاسدار  ارزش هاي ميهني  و دولت ملي خود باشند.

 

 

 

 

 در نظام هاي دموکراتيک و قانونمند، پارلمان از جايگا واهميت خاص برخوردار است. قوه مقننه بعنوان يک نهاد قانونگذار و ناظر بر عملکرد ها دولت نقش مهمي را در کنترول و جلوگري از لجام گسختگى هاي حاکميت دارد.

قانون اساسي کشور بادر نظر داشت اصل تفکيک قوا اين فرصت را براي مردم فراهم کرده ، تا با فرستادن نمايندگان عملاً درساختار قدرت سهيم شوند انتخابات پارلمان نيز با اين اميد بر گزارشد تا با شکل گري يک نهاد مردمي مشروع و قدرتمند  بعنوان آينه اي تجسم خواسته ها و آروزوي هاي مردم عمل نمايند . با آنکه دريک جامعه اي دموکرات و همراه با پزيرش تکثرساسي اختلافات سياسي يک امر طبيعي مي باشد . امادرکشور جنگ زده اي افغانستان که تمام خواسته هاي از مجراي زور ،تفنگ ، و خشونت مطرح مي گرديد ، و خشونت در گفتار و کردار بعنوان يک فرهنگ تبديل شده بود چگونه ميتوان . به تعامل و هم پزيري سياسي دست يافت ؟

سوابق  عناصر مطرح درپارلمان و عملکرد هاي چندماهه اي اخير بويژه خشونت هاي که در برابرنظريات مطرح شده صورت ميگرد .

آسيب پزيري هاي پارلمان را به نمايش مي گذارد . با توجه به بي نظمي ها،خشونت هاو برخورد هاي که طي چندين جلسه در ولسي جرگه صورت گرفت تحليل زير ارايه مي گردد.

۱-  نهادينه شدن فرهنگ خشونت : سه دهه جنگ سبب شد تا خشونت بعنوان يک فرهنگ براي افغان ها نهادينه شود . طي جنگ هاي تنظمي دهه اي هفتاد تمام امتيازات ، خواسته هاي سياسي و مطالبات اقوام از مجراي جنگ، خشونت، و در ساية قدرت مطرح و از طرفي واکنش ها نيز در برابر مطالبات از سوي حاکميت ها به همين شکل  صورت مي گرفت. بنا بر  اين  از قتل هاي  سيستماتيك، كوچ هاي اجباري،  تاراج  وغارتگري  بعنوان يك ا بزار مهم در راستاي تثبيت  موقعيت  سياسي ونظامي  رهبران  بكار گرفته مي شد.

 حال با گذشت  چند سال از توافق  بن و حضور رهبران قبيله اي وسياسي  در زير يك سقف  چگونه مي توان انتظار  داشت كه دريك شبه،  همه از فرهنگ نظاميگري بيرون  آمده و بجاي آن  تعامل  و گفتگو را دراهداف و برنامه  هاي  شان بعنوان يك اصل مهم   پذيرا  باشند؟  اين فرهنگ  كه با سرشت اكثريت  نماينده گان عجبين شده است  به آساني قابل تغيير نخواهد بودو همين امر  نيز پارلمان  كشور را به چالش كشيده  و به يكي ازآسيب  پذير ترين  نهاد تبديل  خواهد  كرد.

 ۲-  عنصر قبيله گرايي: يكي از آفت  هاي جامعه اي ما  توجه  ورشد مسئله اي قبيله  گرايي  بجاي  وحدت ملي است متاسفانه طي سه دهه  جنگ علاوه  بر آنكه  تمام زير ساخت هاي اقتصادي  نابود گرديد و حدت ملي نيز دچار گسست  عميق شده ودرهمين رابطه  صدمات  جدي را همگان  متحمل گرديدند.

حضور چهره هاي  قبيله  گرا كه  هنوز هم  از همين  آدرس  به سياست بگير وبستان با دولت مشغول اند  بعنوان يك  خطر جدي  به شمار مي رود.  زيرا هم اكنون  در ولسي جرگه   بيشتر  صف بندي ها، معادلات  و باجگيري  ها بر محوريت  قومي و آنهم در محدوده  اي چند عنصر مشخص  صورت مي  گيرد.  اين در حالي است  كه همگان انتظار  دارند  تا پارلمان بعنوان مظهر اراده مردم  و نماد از وحدت  ملي عمل نمايد اما روند  كنوني  بخوبي  نشان مي دهد كه نمايندگان ولسي جرگه  بيش از آنكه به مصلحت  و منافع  كلان  ملي متوجه  باشند  بيشتر  در فكر  زدو بندهاي سياسي  با محوريت قومي اند.  بدون  ترديد تداوم  اين وضعيت سبب  خواهد شد  كه پارلمان كشور  آسيب  پذير شده وهيچ گاهي  را در راستاي  بهبود وضعيت  عمومي و منافع  ملي گام بر ندارند.  و همين امر نيز بعنوان نقطه اسيب  پذيري  پارلمان به شمار مي رود.

 ۳-  عدم آشنايي با  مسايل حقوقى و پارلمانى: پارلمان  كشور بعنوان يك نهاد قانون  گذار نيازمند افراد و چهره هاي  اند كه از توانمندي لازم  در عرصه اي  قانونگذاري  بر خوردار  باشند.  اما  جريان كارچند ماهه اي نمايندگان ثابت  نمود كه با تاسف تعداد  زيادي آنان  از وظايف   اصولي  خود  بيگانه  اند وهمين امر در مورد (راي ممتنع)  و مشكلي كه در باره اي  سه وزير پيشنهادي  بوجود آمد بخوبي  نمايان شد. نمايندگان كه نتوانند مواد واضح  و روشن  قانون اساسي را درك نمايند  چگونه مي  توانند  قانونگذاران  موفق وخوبي  براي كشور باشند.

 اين ناتواني  ها درعرصه اي قانون گذاري نيز سبب  مي گردد  كه پارلمان  كشور ما اسيب پذير باشد.

۴-  زن ستيزي:  زنان در افغانستان  بعنوان  يك قشر محروم درتمام حاكميت  ها از حقوق  انساني  و مزاياي  مدني محروم  بوده اند.  رويكرد  حاكميت  جدي زنان اين اميدواري  را خلق كرده تا زنان  افغان  بتوانند بعنوان يك بخش  بزرگ انساني  در تمام صحنه ها از حقوق  و امتيازات لازم بهره مند گردند.  با آنكه اين فرصت  با موانع  و چالش هاي  از سوي قدرت هاي  سنتي مواجه اند  اما باتوجه به حضور تعداد  زياد زنان  در پارلمان انتظار مي رفت  كه در همكاري  متقابل  نيروهاي  داخلي  به اين مشكل  خاتمه  بخشيده، و فضاي  جديد را براى حضور مناسب  زنان  بوجود  آورند اما بر خورد هاي اخير نسبت  به زنان  در داخل ولسي  جرگه نمايانگر  و حكايت  از فضاي  حاكم در پارلمان  داشت.

اين گرايش در نهاد  معتبر  كشور نگراني  هاي فراواني  را به همراه دارد  اين در حالي  است كه  ازاد انديشان  كشور نيز از ايجاد  محدوديت  هاي احتمالي  با وضع قوانين  از سوي نماينده گان  اظهار  نگراني  مي كنند. بهر حال وجود يك نيروي عقب گرا و با انديشه هاي  طالباني  مي تواند پارلمان  كشور را آسيب پذير سازد.

 

 

 

 مصارف وولخرچی های که در یک کشور فقیر ودر مانده صورت می گیرد  قابل تامل است به این گزارش تو جه نمایید:

 بر اساس برخی منابع مصارف پارلمان تنها در بخش تنقلات به این شرح است :۱مغز بادام دوصد سیر۲ پسته اعلای خندان یگصدو چهل سیر۳ هیل چای یک صد کیلو۴ چاکلیت اعلا دوصدو چهل وهفت سیر۵ قند خشتی یکصدو چهل وهفت سیر۶ نقل بادامی اعلا هفت صدو بیست کیلو۷ کشمش سبز اعلا نهصدوهشتاددوکیلو۸ قهوه ای اعلا یگ هزار وسه صدوچهل وچهار بوتل  ۹ چای سبز وسیاچهار هزار شصت۰وچهار قوطی ۱۰ بوره یک صدو بیست سیر۱۱  اب معدنی پنجاودو هزارو هشتاد بوتل  و.......... 

 ونکته ای قابل توجه اینکه در بو دجه سال روان در حالیکه هیج تغیری برای کار مندان منظور نگردیده است اما با تاسف مبلغ شش ملیون دالر برای با بای ملت ظاهر شا در نظر گرفته شده است.گفته میشود که این مبلغ برای ۴۰ کار مند و دیگر مصارفات وی  در نظر گرفته شده است.

 اعلام موضع جدید حکمتیار از چند زاویه قابل بر رسی است:

۱ زندگی سیاسی حکمتیار با جنگ   کودتا وخشونت عجین شده است. در حالیکه جهاد مردم افغا نستان به پیروزی نرسیده بود حکمتیار در گیر نبرد های داخلی بود .بعد از ان وی در همکاری با جنرال تنی در یک کودتای ناکام شرکت نمود. پس از پیروزی مجاهدین وی برای کسب قدرت ودررقابت با دیگر گروه های جهادی کابل را به حمام خون تبدیل کرد.پس از توافق بن با انکه دیگر رهبران جهادی وارد عرصهای مثبت  فعالیت شدند اما وی با سکوت سیاسی وعملکرد های خود عملا در لیست امریکا قرار گرفت. اعلام موضع جدید وی نشان از مو قعیت ضعیف شان در صحنه ای جدید کشور می با شد. زیرا همکاری با القاعده از سوی حکمتیار بمعنای انتحار سیاسی قلمداد می گردد. از طرف دیگر با این مو ضع گری هوا داران وی نیز ازاو فاصله خواهند گرفت.

۲ شرایط موجود ایجاب می کند تا مقامات امنیتی راهکار های لازم را در برابر چالش های موجود اتخاذ نما یند. تا با شد که در پر تو این تدابر از نا امنی های جاری کاسته شود.

 

 

 

 

 از روز سوم می بعنوان روز مطبوعات تجلیل می گردد  شک نیست که رسانه ها بعنوان رکن چهارم دموکراسی از جایگاه خاص بر خور دار است. اما رسانه های کشور ما علیرغم ازادی های که در قانون رسا نه های  همگانی امده با چالش های فرا وان مواجه است.

۱ یکی از چالشهای اسا سی شکل گری یک اندیشه ای بنیاد گرا یانه است که هم اکنون در پار لمان کشور از قدرت قابل ملا حظه ای بر خور دار اند.

۲ خود سانسوری: یکی از چالشهای دیگر مسله ای خودسانسوری می باشد این وضعیت نیز ریشه در فضای حکم بر کشور دارد

۳ وابستگی: از چالشهای دیگر می توان به مو ضوع  وا بستگی ما لی و سیاسی مطبوعات یاد اوری کرد که هم اکنون بشتر رسا نه های کشور از این مشکل رنج می برند

۴نبود کادر حرفه ای: یکی از چالش های دیگر  نبود کادر های حرفه ای در مطبوعات کشور است . امید است که مسوولین امر با در نظر داشت این مشکلات گامهای را در راستای حل ان بر دا رند

 

از اول می در سراسر جهان بعنوان روز کار گر تجلیل میشود. اما در کشور ما هنوز این روز مفهوم خود را نیافته است . زیرا تا هنوز چیزی بنام کار ومزایای کار گری وجود ندارد. امروز کار گران افغان با معاش ۲۰۰۰  افغانی وبا وجود قیمت سر سام اور به زندگی خود ادامه میدهند این در حالی است که معضل بیکاران از تنقص شد گان  پروسه ای دی دی ار ومهاجرین باز گشته همچنان ادامه دارد این نگرانی زمانی زیاد میشود که به این گفته ها توج نماییم  در هفته گزشته پیر مردی را در صفحه ای تلویز یون دیدم که چنین اظهار میداشت:  از این زندگی مرگ بهتر است    من امروز فقط ۸ افغانی کار کرده ام وبا این وضع چگونه میتوان مشکل تامن زندگی را حل کرد؟ این در حالی است که میلیارد ها دالر وارد کشور شده اما هیچ مشکلی را حل نکر ده اند

هروقت عالمی از شهر قم ویا دیگر شهر های ایران به وطن بر میگردند در اولین سخن از وضعیت فرهنگی اظهار نگرانی میکنند اما هیچ یگ برای حل این مشکل کدام طرح  و برنامه ای مشخس را ارایه نمیدارند این نوع اظهارات که عمدتا در مجالس عوام  ارایه می شود باعث تشوش اذهان عمومی گردیده وعملا مر دم را در یگ سردر گمی قرار می دهند از سوی دیگر علمای کرام وضعیت بهداشت در کشور را ناکافی دا نسته وعدم حضور شان رادر خدمت به وطن فقدان امکانات رفاهی ذکر میدارند این در حالی است که مردم مسلمان وطن با تمام سختیها خود پاسدار ارزشهای معنوی وفرهنگی بوده اند وهمیشه اظهار میدارندکه: مارا زتو خیری نیست  بما شر مرسان

 حمله به مکاتب در این اواخر افزایش یافته است . ولایات غزنی زابل هلمند واخیرا سرپل  شاهد این نوع حملات بو ده است  این سیاست سبب گر دیده که هم اکنون صد ها هزار شا گرد ازرفتن به مکاتب باز ما نند. تداوم این حرکت باعث خوا هد شد  که نسل جدید کشور ازحق تحصل محروم شوند بنا براین ضرورت ایجاب میکند تا دولت با ایجاد راهکار مناسب در حل معضل جاری اقدام نمایند تا درشرایط جاری بتوانیم در های مکاتب را بر روی فرزندان وطن باز نگهداریم

 ولسی جرگه در مو رد سر نوشت ۳ وزیر پشنهادی اقای کرزی بعد از چند روز بحث های  همرا با تنیش به نتایجی دست نیافت وسر انجام حل این مو ضوع به رییس جمهور وا گزار گردید  روال کار نما نیده گان در گذشته بعد ازشمارش ارای موا فق ومخالف بر اکثریت موا فق استوار بوده ودر این دوره ها روی رای ممتنع حساب نمی گردید چنانچه اقای قا نونی نیز برای احراز کرسی پار لمان از میان ۲۴۸ رای موفق به کسب ۱۲۲ رای در برابر ۱۱۷ رای  گردید اما رای ممتنیع در این دور هیچ نقش را در نتا ییج نهایی نداشت   . اما بر اساس قانون با ید شخص برنده رای  ۵۰ بعلاوه ۱ را بدست اورد .وا گزاری این موضوع به رییس جمهور نشان از عدم توا نایی نما ینده گان دروظایف شان را به نمایش می گزارد پس اگر قرار است که هر کار ابتدایی نما یندگان را رییس جمهور حل وفصل نماید پس حضور وکیل صاحبان در پار لمان برای چه می باشد ؟ وایا راهکاری بشر دوست مبنی بر استعفای دسته جمعی گزینه ای مناسب نخوا هد بود؟

ولسی جرگه افغانستان پس از دو هفته بحث روی کابینه ای پیشنهادی آقای کرزی سرانجام روز پنجشنبه مورخ ۳۰/۱/۱۳۸۵ به پنج تن رأی عدم اعتماد داد.

شرح آرای نمایندگان به شرح ذیل است:

نام	سمت	تعداد آرا
داکتر سپنتا	وزارت امور خارجه	۱۵۰
رحیم وردک	وزارت دفاع	۱۶۶
ضرار احمد مقبل	وزارت امور داخله	۱۸۵
انورالحق احدی	وزارت مالیه	۱۶۸
سرور دانش	وزارت عدلیه	۱۶۶
حنیف اتمر	وزارت معارف	۱۸۵
اعظم دادفر	وزارت تحصیلات عالی	۱۴۵
اسماعیل خان	وزارت انرژی و آب	۱۳۳
شهرانی	وزارت حج و اوقاف	۱۴۵
سهراب علی صفری	وزارت فواید عامه	۱۳۳
امین فاطمی	وزارت صحت عامه	۲۱۷
عبیدالله رامین	وزارت زراعت و مالداری	۱۷۸
ابراهیم عادل	وزارت معادن و صنایع	تأیید شد
امیرزی سنگین	وزارت مخابرات	۱۲۰ ؟
حیدر رضا	وزارت تجارت	۹۹ رد
احسان ضیا	وزارت انکشاف دهات	۲۰۶
نور محمد قرقین	وزارت شهدا و معلولین	۱۹۴
گل حسین احمدی	وزارت ترانسپورت	۱۰۷ رد
ثریا صبح رنگ	وزارت امور زنان	۹۸ رد
استاد اکبر	وزارت امور مهاجرین	۱۱۹ ؟
کریم براهوی	وزارت سرحدات، اقوام و قبایل	۱۷۶
حبیب الله قادری	وزارت مبارزه با مواد مخدر	۱۳۵
یوسف پشتون	وزارت مسکن و شهرسازی	۱۲۱
امین فرهنگ	وزارت اقتصاد و کار	۶۰ رد

مخدوم رهین

وزارت اطلاعات، فرهنگ و جوانان

۹۳ رد